اوتیسم خفیف

اوتیسم خفیف

اوتیسم خفیف :عبارت “اوتیسم خفیف” یک تشخیص رسمی نیست. این عبارت تنها یک عبارت توصیفی‌تر از سندرم آسپرگر یا اوتیسم است. به طور کلی، زمانی که افراد از واژه اوتیسم خفیف استفاده می‌کنند، به افرادی اشاره دارند که علائم آنها با تشخیص طیف اوتیسم تناسب دارد، اما دارای مهارت‌های کلامی قوی و فعالیت‌های رفتاری کمی هستند. با این حال، این افراد ممکن است مشکلات زیادی در ارتباطات اجتماعی داشته باشند.

اوتیسم خفیف

آنها همچنین ممکن است با ورودی‌های بیش از اندازه حسی سر و صدای بلند، لامپ‌های پر نور و غیره مشکل داشته باشند. در این نوع از اوتیسم، کودکان دارای درجه پایین‌تری از علائم کلاسیک هستند، و گاهی اوقات حتی افراد متوجه این شرایط نمی‌شوند تا اینکه هر یک از علائم نشان دهند.

نشانه های  اوتیسم خفیف

اختلال طیف اوتیسم در سنین مختلف تغییر می‌کند و برخی نشانه‌ها در برخی کودکان زودتر و در برخی دیرتر بروز می‌کند. اما به طور معمول تاخیر در برخی از مهارت‌ها از ۱۵ ماهگی قابل مشاهده است. هرچند علایم و شدت بیماری اوتیسم در افراد مختلف، متفاوت است، اما همه انواع اوتیسم بر توانایی برقراری ارتباط کودک با دیگران تاثیر می‌گذارد.

افراد مبتلا به اوتیسم معمولا حداقل نیمی از علایم زیر را نشان می‌دهند (این نشانه‌ها در کودکان طبیعی نیز در سنین خاصی قابل مشاهده است). علائم بیماری اوتیسم از خفیف تا شدید متغیرمی‌باشد.

اوتیسم خفیف

در اوتیسم شدید تعداد و شدت علایم بیشتر و در کودکان مبتلا به اوتیسم خفیف این علایم به شکل خفیف بروز می‌کنند:

**این کودکان اغلب ترجیح می‌دهند تنها باشند و از تماس چشمی اجتناب کنند.
**در مقابل تغییر مقاوم هستند.
**اختلال در تکلم دارند.
**در بیان نیازها مشکل دارند و از اشارات و حرکات به جای کلمات استفاده می‌کنند.
**ضمایر را به صورت نابه‌جا استفاده می‌کنند؛ شناختی از «من» ندارند و خود را با نام صدا می‌زنند.
**کلمات و یا جملات دیگران را تکرار می‌کنند.
**خنده و گریه بی دلیل دارند و یا بدون علت مشخص نگران و مضطرب می‌شوند.
**نمی‌توانند خود را جای دیگران بگذارند و احساسات دیگران را درک کنند.
توانایی انجام بازی نمادین و تخیلی را ندارند.

از دیگر نشانه های اوتیسم خفیف :

اوتیسم خفیف

**قادر نیستند با دیگران رابطه برقرار کنند.
**دوست ندارند در آغوش گرفته شوند و یا دیگران را در بغل گیرند.
**به روش آموزش معمول پاسخ نمی‌دهند.
**با اسباب بازی، درست بازی نمی‌کنند.
**چرخیدن و تاب خوردن را خیلی دوست دارند.
**احساس درد کمتر یا بیشتر از حد دارند.
**از خطرات نمی‌ترسند.
**پر تحرک یا کم تحرک هستند.
**با وجود حس شنوایی سالم به صحبت‌ها و یا صداها پاسخ نمی‌دهند.
**اغلب توانایی هوشی پایینی دارند و گاهی در موضوع خاصی دارای نبوغ هستند.

دلایل بیماری اوتیسم در کودکان

از آنجا که تنها یک نوع اوتیسم وجود ندارد، یک دلیل برای این اختلال بیان نمی‌شود. برخی از فرضیه‌های رایج‌تر عبارتند از:

**ژنتیک

خانواده‌ها و کودکانی که دارای یک نسبت فامیلی درجه یک هستند مانند یک والد یا خواهر و برادر مبتلا به اوتیسم، در معرض خطر بیشتری برای ایجاد اختلال اوتیسم هستند.

با این حال، علم تعداد کمی از ژن‌های نادر و جهش‌های ژنتیکی را شناسایی کرده است که به اندازه کافی بتوانند به تنهایی عامل اوتیسم باشند. گرچه بسیاری از موارد اوتیسم ترکیبی از ژن‌های خطرناک و عوامل محیطی موجود در اوایل رشد هستند.

**جسمی

احتمال ابتلا به اوتیسم در پسران سه تا چهار برابر بیشتر از دختران است. علاوه بر این، مطالعات تصویربرداری مغز نشان داده است که در مناطق خاصی از مغز تفاوت‌های ساختاری و عملکردی وجود دارد.

اوتیسم خفیف

عوامل خطر

این عوامل به تنهایی باعث ایجاد اوتیسم نمی‌شوند، اما در ترکیب با عوامل ژنتیکی خطر ابتلا را افزایش می‌دهند.

**سن بالای والدین در زمان بارداری
**بیماری مادر در دوران بارداری
**سختی در هنگام زایمان
**کمبود اکسیژن در هنگام تولد

تفاوت بین اوتیسم کلاسیک و اوتیسم خفیف

تفاوت بین اوتیسم کلاسیک و اوتیسم خفیف، این است که افراد مبتلا به نوع خفیف معمولا رشد زبانی و فکری نرمال دارند. برخی حتی دارای زبان و هوش بالاتر از حد متوسط هستند.

تفاوت دیگر این است که افرادی که مبتلا به اوتیسم کلاسیک از شرکت در موقعیت‌های اجتماعی خودداری می‌کنند، اما افراد مبتلا به اوتیسم خفیف به دنبال فعالیت‌های اجتماعی هستند و می‌خواهند با دیگران همکاری کنند. چالش این است که آنها فقط نمی‌دانند چگونه این کار را انجام دهند.

درمان اوتیسم خفیف

اگر اختلال اوتیسم در کودکی تشخیص داده نشود در بزرگسالی مشکلات زیادی برای فرد به وجود خواهد آورد (اوتیسم در بزرگسالی). پس لازم است والدین زمان طلایی درمان بیماری اوتیسم را از دست ندهند.خوشبختانه بیماری اوتیسم و مخصوصا اوتیسم خفیف درمان پذیر است.

سن طلایی درمان بیماری اوتیسم تا قبل از ۵ سالگی است. هر چه در سن پایین‌تری بیماری اوتیسم تشخیص داده، بازتوانی‌ها شروع شود و آموزش‌های لازم، به موقع به کودک داده شود احتمال طبیعی شدن بیشتر است اما باید بپذیریم که کودکان مبتلا به بیماری همیشه تا حدودی با سایر همسالان خود متفاوت هستند.

اگر کودک از طرف شما و یا دکتر مخصوص خود مظنون به بیماری اوتیسم باشد باید برای تشخیص قطعی توسط یک روانشناس، روانپزشک و یا یک متخصص رشد اطفال معاینه شود.

اوتیسم خفیف

روش‌های درمانی اوتیسم عبارتند از:

دارو درمانی

برای جلوگیری از خشم، عصبانیت، مشکلات حواس، بیش فعالی، مشکلات خواب، بی پروا بودن، زودرنج بودن و زود عصبانی شدن، به کار می‌رود.با وجود اینکه دارویی برای درمان بیماری اوتیسم وجود ندارد، ممکن است از دارو برای رفع مشکلات گوارشی کودکتان، که اغلب کودکان مبتلا به اوتیسم را تحت تاثیر قرار می‌دهد، استفاده کنید.

اوتیسم خفیف

بعضی از داروهای ضد افسردگی برای بهبود علائم از طریق کاهش تحریک پذیری و کمک به کودکان نوپا در انتقال بین فعالیت‌ها مهارتی که افراد مبتلا به اوتیسم با آن مشکل دارند مفید هستند اما تصمیم در مورد اینکه آیا این داروها توسط کودک مصرف شوند و چه زمانی مناسب است به شما و متخصص اطفال بستگی دارد.

کاردرمانی و گفتار درمانی و رفتار درمانی

به تقویت مهارت‌های مختلف کمک می‌کند.

*رفتار درمانی :

تحلیل رفتاری اعمالی شدید، یا ABA ممکن است سخت به نظر برسد اما در واقع کاملا ساده است، و اعتقاد بر این است که موثرترین راه برای آموزش یک کودک نوپا است که با وجود اوتیسم چگونه رفتار مناسب در تعاملات اجتماعی را انجام دهد.

درمانگر زمانی را به طور خصوصی با کودک شما صرف می‌کند، که مهارت‌های ساده‌ای مانند ثابت نشستن با دست‌ها در دامان خود را در مراحل کوچک‌تر به کودک آموزش دهد. سپس از تشویق و جایزه برای انگیزه دادن به کودک مبتلا به اوتیسم برای انجام هر یک از فعالیت‌ها استفاده خواهد کرد

http://www.dr-arami.com/

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *